Je geeft, en blijft geven, maar ondertussen heb je geen tijd om dat glas bij te vullen. Waarom niet? Omdat je werk continu op volle toeren draait, je misschien een specialisatie volgt, en ondertussen druk bent met huisje-boompje-beestje.
Het leven is één grote race, en soms voelt het alsof je geleefd wordt.
Je zorgt voor je patiënten op het werk, je zorgt voor je gezin thuis, en misschien zelfs voor vrienden die weten dat ze altijd op jou kunnen rekenen. Totdat het moment komt dat het glas leeg is. Je merkt het meteen: je plezier in je werk neemt af.
Je raakt snel geïrriteerd, bijvoorbeeld als een patiënt voor de honderdste keer dezelfde vraag stelt.
Je verliest je begrip voor een collega’s persoonlijke situatie – we maken allemaal wel eens wat mee, toch? Zet je er gewoon overheen, dat doe ik ook! – en thuis stapelt het werk zich ook nog eens op. Alles voelt als te veel, en dat lege glas laat zich overal voelen.
Je voelt je steeds vermoeider: misschien krijg je last van compassiemoeheid, oververmoeidheid, of zelfs burn-outklachten. Het plezier in je werk is verdwenen, maar je doet er niets aan om dat te veranderen – simpelweg omdat je de energie of motivatie niet meer hebt.
Het is tijd om in te zien dat het helemaal niet egoïstisch is om aandacht te besteden aan jouw eigen behoeften. Sterker nog, het is juist vriendelijk naar anderen toe! Door goed voor jezelf te zorgen, kun je er beter en met meer energie voor hen zijn. Echt waar!
We willen allemaal – de hele maatschappij – verpleegkundigen die gelukkig zijn in hun werk. Verpleegkundigen die met plezier hun beroep uitoefenen, gedreven door een heldere missie en visie over wat zij belangrijk vinden in hun werk. Want als jij goed in je vel zit, heeft de zorgvrager daar direct baat bij.
Dan durf je als verpleegkundige verantwoordelijkheid te nemen voor fouten en maak je daar leermomenten van, voor jezelf én je collega’s. Dan durf je aan te geven dat dingen anders en beter kunnen – voor jou, je patiënt en je team. Dan kun je zonder schuldgevoel ‘nee’ zeggen, en weten jouw collega’s precies waar ze op kunnen rekenen.
Je hebt misschien geen controle over hoe jouw werkgever het werk organiseert, hoe collega’s hun taken oppakken of wat er in de politieke arena gebeurt. Maar je hebt wél invloed op jezelf. Leren loslaten is óók goed voor jezelf zorgen. Kiezen voor wat jij wél kunt beïnvloeden en daar stappen in zetten, dat is pas echt zorgen voor jezelf.
De zorgzaamheid die je als verpleegkundige in je draagt, zorgt er vaak (maar niet altijd) voor dat je jezelf sneller op de tweede plaats zet. Veel verpleegkundigen zeggen dan ook: "Als het maar goed gaat met mijn patiënten." Hierdoor ben je sneller geneigd om je eigen behoeften opzij te schuiven. Het aangeven van je grenzen kan soms lastig zijn, want je denkt al snel: "Mijn collega’s hebben het ook druk, de artsen hebben het ook druk, en de familie rekent ook op mij..."
Het is inmiddels wel duidelijk: als verpleegkundige is het essentieel om eerst goed voor jezelf te zorgen. Alleen dan kun je optimaal voor je patiënten, familie en vrienden klaarstaan.
Stel je voor dat je begint met een vol glas: een glas dat je telkens een beetje leeg schenkt.
