Hoe heerlijk is het om in de ochtend te gaan sporten? In een eerdere blog nam ik je mee in mijn sportroutine. Nu ga ik iets dieper in op hoe ik tot die routine ben gekomen. Ik ben altijd een ochtendmens geweest. Als kind stond ik zonder problemen heel vroeg op om me klaar te maken voor school. In Colombia was dat rond vijf uur ’s ochtends, want om 6.30 uur werd ik opgehaald door een bus die mij en andere leerlingen meenam. Ontbijt mocht nooit worden overgeslagen en was, naar Nederlandse maatstaven, redelijk uitgebreid. Ook in mijn vrije tijd vond ik het vreselijk om lang in bed te blijven liggen. Pas toen ik in Nederland aankwam, begon ik langer uit te slapen. Dat had vooral te maken met de leeftijd waarop ik kon uitgaan en het vaak laat werd. Dan was de volgende ochtend iets langer slapen dan ik gewend was ineens wel heel fijn. Bovendien vragen de donkere dagen meer energie van je lichaam, waardoor je meer behoefte hebt aan slaap. Dat verschil was voor mij meteen voelbaar. Toch werd i

Een strijd met je telefoon aangaan is niet vanzelfsprekend, maar het biedt je ruimte voor nieuwe dingen.

Een rouitne opbouwen is gezond, het draagt bij aan je mentale welzijn, het bereiken van je doelen en verlicht stress voor het maken van keuzes. Je ervaart iets meer controle over je leven, want je bepaalt van tevoren waar, hoe en wanneer je aan 'wat' gaat werken. Een routine geeft mij houvast. Ik weet precies wanneer ik ga sporten en dan doe ik dat ook. Ik heb een vaste sportroutine, een wekelijkse menu die ik samen met mij man stel op basis van onze agenda, mijn leesmomenten, mijn rustmomenten en mijn 'nieuwe dingen leren' momenten. Klinkt overdreven, maar het helpt me wel om mijn doelen en voornemens te realiseren. Ik neem je even mee in mijn dagelijkse routine, buiten de vakanties om. Ik sta lekker vroeg op want ik ben een ochtend mens, ik hou van de stilte en de solitude in de vroege ochtenden. Ik neem een kopje koffie en drink water, terwijl ik in mijn dagboek schrijf en overga naar het lezen van het boek dvan dat moment. Op de maandagen lees ik niet, want dat is een 'leer nieuwe

Sociale verbondeheid, waarom is het zo belangrijk? En wat is het eigenlijk?

Is dat zelfzuchtig? En kan ik dan lief voor mezelf blijven terwijl ik altijd dezelfde fouten blijf maken?

Met tranen in mijn ogen las ik het boek De jongen, de mol, de vos en het paard van Charley Mackesy. Het raakte zo enorm, de woorden die ze met elkaar uitwisselde, de wijsheid in soms kinderlijke vragen over je innerlijk. Ik was mezelf kwijtgeraakt. Ik heb een moeilijke tijd achter de rug gehad. Een paar jaar geleden besloot ik toch naar de huisarts te gaan. "Maar dat is toch niet gek! Je hebt drie kinderen en in de tropenjaren ben je drie keer verhuisd én een hele verbouwing achter de rug". Oké, het is dus normaal wat ik voelde, en dat was niet een heel vrolijk gevoel. Het boek was voor ons een vorm van uitdrukking. We konden een boodschap met duizenden andere verpleegkundigen delen, want vaak weet je het maar heb je toch iemand nodig die deze kennis bevestigt. We vonden het nodig om onze kennis en ervaring te bundelen in een makkelijk leesbaar boek dat ook nog eens praktisch is. Daarom. Dit boek.