Sociale verbondeheid, waarom is het zo belangrijk? En wat is het eigenlijk?

Is dat zelfzuchtig? En kan ik dan lief voor mezelf blijven terwijl ik altijd dezelfde fouten blijf maken?

Met tranen in mijn ogen las ik het boek De jongen, de mol, de vos en het paard van Charley Mackesy. De woorden die ze met elkaar uitwisselden, de wijsheid in de soms kinderlijke vragen over je innerlijk raakte me enorm. Toen merkte ik dat ik mezelf was kwijtgeraakt. Ik hadm een moeilijke tijd achter de rug gehad, en dat was het moment waarop ik besloot om hulp te zoeken. Dat was makkelijk gezegd dan gedaan... Ik beschouw mezelf geen zorgmijder, maar een voorstaander van de huisartsenzorg ben ik helaas ook niet. Maar ik moest het doen, voor mijn gezin en voor mezelf. In mijn schilderskleding, mijn warrige haren en mijn niet al te gelukkige uitstraling, stapte ik de kamer van de huisarts. Wat ik ervan verwachtte had ik niet duidelijk voor mezelf, wat dan ook als het maar hielp. Ik vertelde haar hoe ik me voelde en wat laatste jaren we als gezin hadden doorgemaakt. "Maar dat is toch niet gek! Je hebt drie kinderen en in de tropenjaren ben je drie keer verhuisd én een hele verbouwing achte

Wie me kent weet dat ik me niet zomaar ziek meld. Afgelopen weet was ik ziek. Het was maandag en ik werd wakker met knellende hoofdpijn en spierpijn. Oh nee, laat het alsjeblieft niet waar zijn! Iets wat ik al als klein kind vreselijk vond was ziek worden. Van mijn moeder mocht ik dan niet naar school, of wel maar dan volledig gewikkeld in sjalen en dikke truien (en dat in een tropisch klimaat als dat van Cali). Maar goed, ik wil niet ziek zijn, dus ik negeer dan ook die signalen. Ik sta toch op (de klok geeft aan 5uur in de ochtend), poets ik mijn tanden en in mijn sportkleding loop ik de trap af. Ik neem mijn kopje koffie en mijn fles water en ga op de bank met mijn dagboek en mijn werkboek aan de slag. Ja hoor, ik voel het toch echt aan heel mijn lichaam. Zou het toch zijn dat mijn lichaam aan het herstellen is van het 'begin van de cyclus'? Ach, laat maar. Ik maak me klaar en vertrek op tijd naar mijn werk, nadat ik ontbeten heb met mijn kinderen en hun fruitjes en groentjes heb kl

Laat ik mezelf aan je voorstellen. Ik ben Claudia, moeder van drie, echtgenote, dochter, zuster en vriendin. Ik ben ook nog eens verpleegkundige, hoewel niet meer praktiserend (en ik wil niet afgezaagd klinken als ik zeg dat ik de praktijk mis, maar de wisselende diensten niet), ik ben docent Verpleegkunde en onderzoeker. Wie ik verder ben: een sportieve vrouw (ik kan me een sedentair leven niet voorstellen), een schrijver (altijd een passie gehad voor schrijven, altijd gedroomd om een schrijver te worden) en een lezer (ik probeer tegenwoordig steeds meer kilometers te maken met lezen). Ik ben dat allemaal, en tegelijkertijd ben ik gewoon maar een werkende moeder. Ik kom uit Colombia. Daar heb ik tot mijn 15de gewoond, en heb daarna twee jaar gewoond in Ecuador, als vluchteling, met mijn ouders en mijn broertje. Acht maanden na het afronden van mijn middelbare school, zijn mijn moeder, broertje en ik (toen nog 17 jaar oud) gevlogen naar Nederland, mijn vader tegemoet komen die hier al