Heb je dat ook wel eens? Dat je naar je scherm staart, de informatie niet meer opslaat en je concentratie als sneeuw voor de zon verdwijnt? Of dat je zo hard over de afdeling heen en weer hebt gelopen, altijd extra je best aan het doen voor je patiënt, en dat je voelt dat je even niet meer kan? Je lichaam en geest geven een duidelijk signaal: het is tijd om de reset-knop in te drukken. Tijd voor frisse lucht.

Een les uit de geschiedenis. Ken je Heleen Melk?

Heleen Melk is onderwerp geweest van onderzoek. Ik heb dankzij de lectorale rede van Pieterbas Lalleman kennis met haar en haar geschiedenis als verpleegkundige gemaakt.

In de verpleegkunde is de heilzame werking van de buitenlucht al meer dan een eeuw bekend. Heleen Melk wist als geen ander dat goede zorg verder ging dan alleen een bed en medicijnen. In haar beroemde ‘Tien geboden’ voor verpleegsters hamerde ze al op hygiëne, maar vooral ook op de noodzaak van ontspanning. Voor Melk was de buitenlucht geen luxe, maar een noodzaak om het zware werk vol te houden. Ze was een voorstander van beweging en de natuur om de eigen gezondheid en die van de patiënt te bewaken.

Vroeger werden ook ziektes zoals de tuberculose (TBC) in de reine buitenlucht en zonlicht behandeld. In die tijd waren er nog geen antibiotica, en moest dus een alternatief gezocht worden. Hier les je wat meer over deze geschiedenis: https://geschiedenisalblasserwaard.wordpress.com/2021/07/10/ligtenten-of-tbc-huisjes/

Patiënten verbleven in sanatoria midden in de bossen of aan de kust. Ze lagen urenlang in zogenaamde lighuisjes in de tuin, zelfs in de winter, om de longen te laten herstellen door de zuiverheid van de natuur. Hoewel we nu moderne medicijnen hebben, zijn we die basiswijsheid soms een beetje vergeten: ons systeem bloeit op zodra we de deur achter ons dichttrekken.

Onze team-traditie

In mijn eigen werk als docent zie ik dagelijks hoe hard we die buitenlucht nodig hebben. Binnen ons team hebben we de prachtige gewoonte ontwikkeld die begon tijdens de lockdowns in de vorm van de dagelijkse mijl. Wat toen een noodzaak was om elkaar te blijven stimuleren er tussen uit te gaan, is nu een vast ritme geworden.

Tussen de lessen en werkzaamheden door piepen we er even tussenuit. Vaak zijn 15 tot 20 minuten al voldoende. Het gaat niet alleen om de beweging; het is de verbinding die ontstaat. Wandelend leren we elkaar echt kennen. We praten over de kinderen, de uitdagingen en de plezieren van het leven. Het zijn deze waardevolle momenten die ons werkplezier en onze productiviteit een enorme boost geven.

Thuis ook...

Die behoefte aan buitenlucht neem ik mee naar huis, al gaat dat niet altijd zonder slag of stoot. Ik probeer mijn kinderen regelmatig mee te sleuren naar buiten. Eenmaal in het park slaat de weerstand gelukkig vaak om in enthousiasme. We maken er een spel van, we gebruiken wat we onderweg tegenkomen. Even optrekken of oefenen bij een speeltoestel. Of de kinderen trekken hun skeelers aan...

Het hoeft niet ingewikkeld te zijn. Of het nu een korte wandeling met collega's is of een actieve ronde door het park met het gezin, klaar de buitenlucht de geest op een manier die geen enkel beeldscherm kan evenaren.

Heb jij deze gewoonte ook? Of ga je er een van maken? :)