Laatst beluisterde ik een aflevering van de podcast Unlocking Us, van Brené Brown, die over kwetsbaarheid en grenzen ging. Brené vertelt in deze aflevering over haar conflict met de zin "zij doen hun best". Zij heeft dan ook veel mensen gevraagd of zij geloofden dat mensen altijd hun best deden. Vaak zei men, 'ja dat geloof ik wel'. Want als je dat gelooft, als je ervan uitgaat dat men op dat moment zijn stinkende best doet, dan voel je je gelukkiger. Dan ben je namelijk in staat om los te laten, word je minder snel boos en gestresst, minder chagrijnig op die persoon. Gewoon, alleen omdat je gelooft dat die persoon op dat moment haar best doet.

Met die veronderstelling kan je dan ook vaak bepalen waar je grens ligt, of je iemand blijft helpen en om welke reden.

Ik neem mezelf maar even als voorbeeld, dat werkt misschien beter dan zo abstract blijven. Ik heb drie kinderen en vaak denk ik dat ze niet echt hun best doen, althans ik denk dat ze vaker wel beter hun best kunnen doen. Als ik die bril opzet van: ja, maar zij doen hun best (omdat ze kinderen zijn en ook echt niet meer willen of kunnen geven), dan merk ik minder boosheid van binnenuit. Ik merk ook dat ik minder gefrusteerd raak en dat dat ook invloed op hun gedrag heeft.

Neem ik nu een professioneel voorbeeld: Mijn studenten. Vaak, maar ook echt heel vaak, denk ik als docent dat zij echt beter hun best kunnen doen. Ze zouden vaker de lessen kunnen voorbereiden, beter gaan plannen, beter reflecteren (want het is niet altijd de schuld van de docent of van de opleiding! zucht)... Maar dan bedenk ik me dat ze nog jong zijn, dat ze nog veel te beleven hebben, dat de wereld nog zo groot is voor hen en toch alles zo bij de hand hebben... Ik bedenk me dan ook dat ze zelf nog zo jong zijn en de urgentie er niet van inzien om te gaan plannen of reflecteren (en nu generaliseer ik, want uitzonderingen zijn er zeker). Ik zet dan die bril op: ze doen hun best, in ieder geval het beste wat ze kunnen op dit moment. Dan heeft boos worden, gefrustreerd raken of de discussie met ze aangaan bar weinig zin...

Het betekent dat altijd kunt bepalen of je doorgaat met iets doen voor die persoon of niet op basis van jouw eigen principes of waarden. En niet omdat je iets van de andere verwacht. Als ik terugga naar het voorbeeld van mijn kinderen: ik besluit dan of ik iets voor ze opruim, omdat ik er zelf last van heb en omdat ik het zelf prettig vind, en niet omdat ik hen een dienst bewijs.

Ik bepaal of ik een les van een collega overneem niet omdat ik van die persoon verwacht dat deze van mijn dan ook een les overneemt, maar omdat ik in mijn agenda zie dat ik de ruimte heb en mijn collega graag help. Als die ene collega van je altijd boos is, kan je er zelf voor kiezen om een keer die persoon anders te benaderen dan 'ook maar boos weg te kijken' gewoon omdat jij je er prettiger bij voelt en misschien ook wel omdat je die collega graag een warme groet wil geven (wie weet waarom die altijd zo boos is!).

Ga dus altijd even na bij je interne kompaas of je iets doet omdat jij je verplicht voelt, maar er eigenlijk geen zin in hebt en tegen je wil ingaat, of omdat het past bij wie je bent en waar je voor staat. Daarmee maak jij jezelf gelukkiger en je omgeving!