Had ik hier al een blog over geschreven? Vast, want in al mijn post vind je hier toch wel iets over in. De basis voor goede zelfzorg ligt namelijk in de kennis die je hebt over jezelf. Door meer te ontdekken over jouw identiteit,, je waarden, je kwaliteiten maar ook je valkuilen, ben je beter in staat om keuzes in je leven te maken- op de lange en de korte termijn. Je bent dan ook beter bereid om je grenzen te bepalen al vóórdat je die grens moet aangeven bij een ander.

Als iets wat iemand zegt jouw raakt, dan schuilt daar iets achter. Wat is het? Kan je daar de vinger opleggen? Is het misschien iets wat je als kind hebt meegemaakt? Is er misschien een wat recentere ervaring? Wellicht is het juist een van je (kern)waarden die geraakt is?

Dat zie ik vaak ook bij mezelf. Laatst deelde ik met mijn kinderen en mijn man wat ik voor twee weken zou 'opgeven' als vorm van vasten (op moment dat ik deze blog schrijf, is het vastentijd in de aanloop op Pasen). Een van de plezieren die ik voor twee weken wilde opgeven was mijn dagelijkse capuccino, waar ik zo heerlijk van kan genieten. Maar daarmee gaf ik koffie niet op, want tja... dat vond ik nou net te ver gaan. Dus, geen capuccino wat ik al lastig vond (met nog twee andere genugten die ik tijdelijk zou opgeven). Op dag twee bereidde ik mijn ochtendkoffie voor bij mijn ontbijt. Mijn man moest een beetje lachen en zei: "Oh, toch koffie?". Ik twijfelde op dat moment in mezelf. Ik had een keuze gemaakt en dat was dat ik wél koffie zou drinken, zwart, maar geen capuccino. Toen kwam mijn dochter erbij en zei: "Ja, capuccino! Dat drinkt ze nooit hoor! Dat geeft zij op, capuccino". Ik heb op dat moment niet lief gereageerd naar mijn man en naar mijn dochter. Verwijtend zei ik: 'bemoei je met je eigen zaken! Het is toch mijn vasten!' en mijn dochter sprak ik net zo heftig aan. Uiteraard voelde mijn man zich rot, en er zou een vervelende ochtend ontketenen op dat moment omdat hij zich door mij mogelijk beledigd voelde. 'Als dat zo'n privézak is, waarom delen we dit met elkaar?'. Hij had gelijk. Mijn overreactie kwam uit mijn eigen twijfels en frustraties. Ik besloot op dat moment mijn excuses aan te bieden, hem knuffelen en zo ook mijn dochter. We zouden dit met elkaar delen en niet verwijtend elkaar steunen!

Ik was niet trots op mezelf, niet trots op mijn reactie, maar wel blij dat ik het meteen kon bijleggen met mijn man. Want het ging niet op die koffie, het ging om mijn twijfels. Ik had die keuze gemaakt en moest er achterstaan. Vanaf dat moment besloot ik toch maar van mijn koffie te genieten, en die capuccino, alcohol en lekkernij echt opzij te laten. Dat was mijn offer.

Trouwens, mijn man en kinderen hebben toen ook meteen hun voornemens voor deze twee weken uitgesproken, en daar houden ze zich netjes aan. Leuk dat we elkaar zo stimuleren en motiveren, toch?


Maar goed, terug naar jezelf kennen. Als je dus weet wat er van binnen getriggerd wordt, ben je dus veel beter in staat om te reageren (misschien ook wel achteraf net als ik deed) op prikkels die jou stress, verdriet of spanning geven. Het is een levenslange weg,hoor! Jezelf leren kennen eindigt eigenlijk nooit want als je denkt dat je al zover bent, dan maak je weer allerlei dingen mee waardoor je identiteit beïnvloed wordt en weer hervormd wordt. Maar dat geeft niets, wat jij gaat kiezen voor een plezierige ontdekkingsreis.

Start vandaag... Vul de kernkwadranten maar (nog eens) in voor jezelf en voor niemand anders. Ik heb voor jou een opdrachtenblad gemaakt.

Veel plezier!