Tijdens het koud weekend van Hemelvaarts heb ik gekampeerd met tig andere gezinnen. Het was werkelijk kou. Van die kou die echt in je botten gaat zitten, waardoor je moeilijk daarna warm kunt worden.
De kou en fysieke vermoeidheid hebben echter niet te minder gedaan aan de kans die het weekend mij bod om even stil te staan...
Inmiddels al een tijdje geleden vraag ik me steeds af hoe ik kan bijdragen aan een mooiere wereld. Wat er vaak ver weg van mij gebeurt doet me pijn en verdriet. Ik vermijd het nieuws omdat ik me machteloos voel. Ik voel hoop en bewondering wanneer ik lees of hoor dat er 'gewone' mensen zijn die hun levens riskeren om anderen te helpen. De waanhoop en machteloosheid wil soms overwinnen van de hoop en bewondering. Als ik mijn verdriet deel, dan hoor ik hoe mensen mij compassievol troosten: Jij brengt drie kinderen groot, en dat is ook al een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid. Ja, die drie mensjes zullen mijn nalatenschap zijn. Maar de druk dat ik het maar 'goed moet doen' met mijn kinderen wil ik ook niet opvoeren dat het plezier en geluk vervangt door boosheid en hoge verwachtingen. Ik voel wel de verantwoordelijkheid om mijn kinderen bewust te maken van wat er om hen heen gebeurt, en hoe wij met onze kleine acties toch iets moois doen in deze wereld.
Dat weekend werden verhalen gedeeld, van moedige mensen die iets voor een ander willen betekenen. Mensen die met kleine daden hopen bij te dragen aan een vreedzame wereld.
Oh, wacht ik wil niet moralistisch zijn met deze blog, ik wil alleen mijn ervaring met jullie delen. Ik wil delen wat mij zo enorm raakte en inspireerde. En wellicht inspireert het jou ook.
Een vrouw vertelde tijdens die ontmoeting hoe zij zich nu inzet voor daklozen. Zij haalt verhalen op van mensen die op straat leven, drinkt een kopje koffie met ze, vraagt ze naar hun leven en geeft ze een klopje op de schouders. Werkelijk, ik doe vast niet recht aan wat zij doet met deze beschrijving, maar hopelijk krijg je een idee van wat ze doet. Met die verhalen probeert zij (en initiatiefnemers) daklozen een gezicht te geven, een nagedachtenis. Zij vertelde me dat het soms een wereld van verschil kan maken wanneer je een dakloze groet. Je hoeft ze niets materieels te geven, dat mag ook: een broodje of boterham of een fles water, maar een groet geeft ze al het gevoel dat ze mensen zijn. Hoe klein kan dit gebaar zijn, en hoe groot kan het effect zijn!
Dat inspireerde me. Diezelfde vrouw had ons (mij, mijn man en een paar andere ouders) in diezelfde camping een aantal jaren geleden aangesproken op het schoonmaken van de toilettenruimte. Het is namelijk zo dat we met zijn allen een toilettenkabine delen- die overigens veel te klein is- en die we zelf moeten schoonmaken. De kosten voor kamperen daar zijn namelijk heel erg laag, en daar zit dus geen schoonmaakdienst bij. Met een beetje tegenzin hebben een paar van ons toen kleine dingen gedaan. Schoonmaken is voor mij nou niet per se een straf. Ja, ik beken: ik hou van schoonmaken, heerlijk als dingen weer gewoon schoon en opgeruimd zijn.
Dit jaar was het extra bijzonder. Op dag één zag ik dat de wastafels heel vies waren geworden. Het waren namelijk natte dagen en de kinderen spelen toch op de grond en gaan hun handen daarna 'wassen'. Ik besloot om een beetje verantwoordelijkheid te nemen, en heb toen meteen die wastafels schoongemaakt. Met een voldaan gevoel liep ik weg.
Op de derde dag ging ik douchen en zag dat alles, maar ook echt alles, best vies was. Ik besloot om dan maar meteen de handschoenen aan te trekken en te gaan boenen. Ik zou alleen de wc's doen (die waren echt niet zo fijn), de wastafels en de vloer. De douches nam ik voor lief.
Ja hoor, handschoenen aan en schoonmaken. Mijn kinderen kwamen toen binnen en vroegen mij waarom ik aan het schoonmaken was: gewoon, omdat we allemaal hier gebruik van maken, dus maak ik vandaag even schoon, zei ik tegen ze. Ik voelde me echt lekker voldaan... Ik had mijn steentje bijgedragen. Nogmaals, geen straf voor mij (nou, die wc's wel een beetje), maar om te zien dat ze daarna weer lekker schoon waren was een beloning op zichzelf.
Behalve mijn kinderen en een meisje dat toevallig naar binnen liep, had niemand gezien dat ik dat gedaan had. Mijn kinderen achten de daad blijkbaar als iets heel normaals en hebben daar ook geen aantekeningen nergens van gemaakt. Maar dat gaf niets... Ik had het niet gedaan voor de erkenning, maar omdat mij iets van binnen bewoog.
Hey, het is mijn blog en jij leest het... Nu mag ik dus wel even luchten wat ik toen gedaan heb. De verrassing van het weekend was: diezelfde dag hoorde ik dat er een paar mensen ziek aan het worden waren: diarree en braken. Oh jee... dat verklaarde wel die vieze wc's!
Wat kleins ga je doen vandaag, wat een grote impact op een ander kan hebben?
