Heb je wel eens dat je iets gevraagd wordt waar je 'ja' op zegt, maar later er spijt van krijgt?
Mij gebeurt dat dus toch wel vaker dan ik zou willen. Hoewel ik heel hard aan het oefenen ben met dicht bij mezelf te blijven als ik keuzes moet maken, ben ik een gezelligheidsmens en vind ik het leuk om mezelf te blijven uitdagen. En daarom zeg ik vaker 'ja' dan me geliefd is.
Op mijn werk, bijvoorbeeld, organiseren we vaak leuke activiteiten als collega's en ik twijfel er geen één keer aan om daar aan deel te nemen, als het de 'dag van mijn man' is om voor de kinderen te zorgen. Mijn lichaam en vaak ook mijn geest denken daar toch anders over. Het is me dus, vooral de laatste tijd, vaak overkomen dat ik ergens 'ja' op heb gezegd, en als de dag aankomt ik me dan afvraag hoe ik het voor elkaar ga krijgen om me aan de afspraak te houden. Ik vind het namelijk vreselijk als ik ergens op toe zeg en het vervolgens niet doe. Ja, ik heb daar gewoon moeite mee, als ik dat doe maar dus ook als anderen dat doen. Ik vind het teken van respect voor de ander als ik me aan mijn gemaakte afspraken houdt. En toch.. het is me de laatste tijd vaak gebeurd dat ik me op het laatste moment bedenk omdat mijn lichaam echt heel erg vermoeid is, of mijn hoofd er niet meer naar staat. Gezelligheidsactiviteiten komen dan ook wel wat lager op de prioriteitenlijst, uiteraard, en je welzijn gaat voor. Ik vind het altijd echter wel vervelend voor de mensen die alles organiseren. Laat ik wel duidelijk erbij zeggen dat ik eerst netjes overlegd met degenen die het organiseren hoe erg het is als ik toch niet kom.
Maar als het gaat om een werkafspraak, een presentatie die je gaat geven, of een overleg voor je vrijwilligerswerk, dan is het vaak ook lastiger om af te zeggen. Soms voel je je dan ook een soort van 'verplicht' om ja tegen die verzoeken te zeggen, want: het is onderdeel van je werk, het wordt van je verwacht, je je collega's niet wil teleurstellen, etc etc etc... Ja, dan zeg je toch wel ja op die vragen of verzoeken en denk je er niet te veel over na. Zo is mij een keer gebeurd tijdens een gesprek over een klacht van een student (want dat gebeurt iedere docent toch wel eens dat een student niet tevreden is met je beoordeling?), en stelden mijn collega's van de Examen Commissie om een nieuwe examinator aan te stellen voor die student. Uiteraard was mijn eerste reactie: zeker doen, ik heb toch eerlijk beoordeeld naar mijn gevoel? Maar achteraf vond ik mijn ja te snel gaan. Ik piekerde erover omdat ik vond dat die student mijn feedback en eerdere beoordeling niet serieus had genomen en dat die eerst nog een gesprek met mij had kunnen aangaan in plaats van meteen een aanklacht indienen. Ik baalde dus enorm van mijn snelle niet doordachte reactie: 'ja, dat mag zeker'.
Maar wanneer je toch ergens 'nee' tegen hebt gezegd waar je goed over na hebt gedacht en daar met anderen die je vertrouwt over hebt gesproken, dan is het vaak een Nee- yeah! gevoel wat je krijgt...
Of niet? Nou, ik moet eerlijk zeggen dat ik me erbij neerleg dat ik gewoon die rust nodig heb, dat ik niet meer zo jong ben en dat ik de tijd en de rust nodig heb om te herstellen van een werkdag of dat mijn werkweek zo vol zit dat er meer bij doen alleen maar ten koste van mezelf (en mijn gezin) gaat. Maar leuk vind ik het niet. En vaak als ik dan de leuke activiteiten met mijn collega's toch afsla, vind ik het ontzettend jammer, want oh! wat had ik er graag bij willen zijn.
Een ding is zeker: goed nadenken over wanneer je JA en wanneer je NEE zegt is echt heel belangrijk. Een les die ik nog steeds moet leren toepassen, want hoe bewust ik me ervan ben, het lukt me nog niet helemaal om mezelf de ruimte en tijd te gunnen om na te denken over het antwoord dat ik wil geven.
Bij deze dus, ik neem me voor om de tijd te nemen voor ik ergens op reageer. En dat geldt zo enorm voor alles! Ook tegenover mijn kinderen, mijn studenten, mijn collega's, mijn vrienden, kennissen met wie ik bij mijn vrijwilligerswerk mee betrokken ben... Ik moet denken aan wat Marcelle vaak tegen me zei: soms lossen mails zich van zelf op, als je er even niet op reageert. Geldt uiteraard niet voor alles, maar soms is dit toch een goede aanpak.
Een aflevering van The Hapinneslab die hierover gaat en het echt leuk uitlegt, is deze: Does the you of toay hate the you of tommorrow? Je kunt het beluisteren via deze link: https://open.spotify.com/episode/6m10tsPaPBiBK09mqf4JoW?si=d59fb7e3cb7844b7
